در زمان های دور مردمی زندگی می کردند که می توانستند میوه های خوش طعم و شیرین همچون شلیل و سیب و هلو و گیلاس را از درخت بچینند و بدون شستن یا پوست گرفتن؛ تازه تازه مصرف کنند. شاید در کنار رودخانه ای پر آب و زلال، آبی به میوه میزدند تا براق تر و تازه تر شود. در آن زمان ها میوه ها با پوست خورده می شد، حتی خیار و سیب!
آن مردم با دیدن حشرا ت و موجوداتی شبیه کرم به این فکر افتادند که آنها را از بین ببرند و با افزایش جمعیتشان و رقابت بر سر غذا براین تصمیم خود مصمم شدند.
آنها باور نمی کردند ساخت و تهیه ی آن مواد غیر طبیعی برای از بین بردن آفات، باعث می شود مردم زمانه ای دور نتوانند میوه ها را با پوست بخورند. آنها خبر نداشتند این مواد بیماری هایی را به نام سرطان به وجود می آورند. آنها نمی دانستند در پوست بسیاری از میوه ها موادی است که بدن انسان را در مقابل بیماری ها مقاوم می کند و بدن انسان به آن نیازمند است اما مردمان آینده از خوردن آن محروم اند. و نمی دانستند که برای جبران این کمبود ها باید مواد غیر طبیعی دیگری به نام قرص و ویتامین مصرف کنند.
اما باز هم علم که محبوب همه ی نسل ها و زمان هاست به کمک انسان ها آمد تا محصولاتی تولید شود که هم آن مواد شیمیایی خطرناک را نداشته باشد و هم آن موجودات شبیه کرم و حشره در محصولات و میوه ها نباشند و مردم زمانه ی نزدیک به خواسته ای که به آرزو تبدیل شده بود برسند و میوه های نظیر خیار و سیب و…. را با پوست میل کنند و همچون گذشتگان از طعم آن لذت ببرند.
پیکا آرزوی مردمان زمانه ی نزدیک را برآورده می کند تا دوباره مثل اجدادشان طعم واقعی میوه ها را بچشند.

دیدگاهتان را بنویسید

Your email address will not be published. Website Field Is Optional.

CommentYour Message
NameYour Name
EmailEmail
WebsiteWebsite